Parkeergarages zijn boeiende functionele gebouwen die op architectonisch gebied het slechtste in de mens losmaken. Als Dante in het bezit van een auto was geweest had hij zijn Hel beslist in een parkeergarage gesitueerd. De Springweg garage is beslist geen uitzondering op die regel en de schrijver van de Goddelijke Komedie had het er absoluut […]
Lees verder
Ooit was Nederland in de ban van een gevreesde aandoening: Flatneurose. Nu volledig vergeten, maar in de jaren ’70 een bekend fenomeen.Wat was er aan de hand? De enorme hoogbouwcomplexen die in de jaren ’60 overal uit de grond schoten waren gepland als ideale biotopen voor de moderne mens. Dat utopische woud der verwachting bleek […]
Lees verder
De hemel is blauw, het strand is geel en de bezoekers zijn bruin. Niet door de zon maar uit overtuiging. In Prora kon de Übermensch met een krappe beurs op staatskosten van het leven genieten.Dat werd mogelijk gemaakt door de KDF. Kraft durch Freude. De Nazi’s richtten deze organisatie op met het doel gehoorzame arbeiders op […]
Lees verder
Al binnen geweest? Dan naar buiten. Dat is even slikken. Functionalistisch is dit niet. Functioneel waarschijnlijk ook niet trouwens. Een lange façade bestaande uit arcades en twee enorme torens omsluit als decor de ruimte van een plein. Alsof je per ongeluk op de bühne van een vereniging voor amateurtoneel bent beland.
Lees verder
Het station van Nijmegen lijkt in een permanente staat van onvoltooidheid te verkeren. Dat is niet vreemd, want eigenlijk is het samengesteld uit ongeveer drie gebouwen. Eentje uit 1894, een tweede uit 1954 en nog bijna twee uit 1973 en rond 1998. En dan is er recentelijk is er ook nog wat aan rondgeknutseld. Dat […]
Lees verder
Rond de jaren ’80 werd Nederland geteisterd door een langdurige pandemie: heroïne. Die veroorzaakte talloze doden, intens leed en immense materiële schade. En je kon je er niet tegen inenten. Integendeel zelfs. Het verbluffend hoe snel dat in vergetelheid is geraakt.
Lees verder
De bekende nietszeggende glazen kolos bovenop Utrecht Centraal heeft er niet altijd zo middelmatig uitgezien. Ouderen onder ons zullen zich wellicht nog herinneren dat hij ooit een aanstootgevend betonnen monster was Zo aanstootgevend zelfs dat hij werd ingepakt. De toren begon zijn bestaan 1974 in stevige brutalistische trant. Ruw beton en obsceen gevormde betonnnen bakken bepaalden […]
Lees verder
De binnenstad van Tilburg wordt opgeleukt door een enorm kernwandgebouw dat als een betonnen hooggebergte in de binnenstad is verrezen. Een kernwandgebouw? Wat is dat? Dat is een ‘lang gelaagd en geknikt gebouw dat als een muur de stedelijke ruimte begrensd’. Ontzettend geliefd tussen pakweg 1960 en 1980. Ze zijn vaak het middelpunt van grotere bouwprojecten […]
Lees verder
De Mandelabrug in Arnhem rust op een woud van ruw betonnen palen in een golvende woestijn van vaalblauwe en vuilwitte stenen waar her en der auto’s geparkeerd staan Dit gebied is overduidelijk door God verlaten, maar er was wel een Schepper: Het was Peter Struycken en we hebbben hier met een staaltje van zijn ruimtekunst te […]
Lees verder
Net als feestende studenten houden deze torens op geen enkele wijze rekening met hun omgeving. De drie flats van het studentencomplex zijn daarmee mooie voorbeelden van brutalisme in Nederland. Splitlevel, veel ruw beton en een grootschaligheid die elke poging tot individualime al bij voorbaat kansloos maakt. Strak geregisseerd wonen en op een bijna obscene manier […]
Lees verder
In het socialisme was niet alles slecht. Sommige dingen waren zelfs uitstekend georganiseerd. Een voorbeeld daarvan is de cultuurpolitiek, Wij vinden klassieke burgerlijke cultuur elitair, zinloos en duur, maar in de DDR was men daar bepaald niet vies van, tenminste als het om de inhoud ging. Klassieke cultuur werd daar terecht gezien als een verworvenheid […]
Lees verder
Het Damiers complex, gebouwd tussen 1976 en 1978 bestaat uit 640 woningen verdeeld over vier gebouwen. Wie door de benamingen van die torens (Champagne, Bretange, Anjou, Dauphiné) denkt aan fraaie vergezichten komt bedrogen uit. Het verbindende element is beton. Nog meer verbinding geven de steentjes: Die zijn gemodelleerd met nopjes die aan een soort chinese lego imitatie […]
Lees verder
In 1960 verscheen er een vierkant gebouwtje in de Utrechtse wijk Zuilen. De met baksteen in de gevel geprofileerde naam Eben Haëzer verraad wat het is. Een kerk.
Lees verder
Dit onopvallende huisje met truttig hekje is niet zo onschuldig als het eruit ziet. Het belichaamt de banaliteit van het kwaad in een bescheiden vaderlandse vorm. Het diende namelijk als badhuis, poortgebouw en beheerderswoning van de Woonschool Anthonieplein.
Lees verder
Troosteloos Optimisme 