Utrecht bezit een spannend stukje industrieel erfgoed: het Zandpad. Iedereen kende het, niemand kwam er, maar het was er toch altijd heel druk. Je kon er hetzelfde doen als op de Amsterdamse Wallen, alleen was alles hier op boten ondergebracht. Tot 2013, toen verdween dit stukje nijverheid. Tegenwoordig is het een ruïne. Een romantische ruïne.

Het opwindende stukje erotisch erfgoed begon zijn bestaan na de oorlog. Ontheemde sekswerkers (die toen nog heel anders heetten) vestigden zich op woonboten. Dat bleek een succesformule zodat het geheel zich ontwikkelde tot een licht criminele drijvende krottenwijk die op zijn hoogtepunt bijna een kilometer lang was. Een lengte waar de de mannelijke bezoekers natuurlijk alleen maar van konden dromen…

De boten lagen ingeklemd door Zuilen, een begraafplaats, een tankstation en de rioolwaterzuivering. Niet erg romantisch dus. Gelukkig was de aantrekkingskracht van het vlees zo sterk dat zelfs verstokte vegetariërs zich massaal naar de drijvende krottenwijk spoedden.
Je kon erheen lopen, maar de auto was toch net wat handiger. Zo ontstond er een permanente file van mannen die zich tegoed deden aan het afwisselende berglandschap dat achter de ramen te bewonderen was.

Om het allemaal bevredigend te laten verlopen faciliteerde de gemeente gul:  Het Zandpad werd flink opgepimpt zodat er een enorm complex van woonboten ontstond waar prostitutie op industriële schaal werd bedreven. Om de paar meter kwam er een schakelkastje om boten van wat extra spanning te voorzien. Ook werd er een kunstzinnig golvend hek geplaatst dat waarschijnlijk de menstruatiecyclus symboliseert. Het zand werd vervangen door een asfaltbaan met parkeerplaatsen en twee keerlussen. Zo konden bronstige bezoekers van deze drive-thru eindeloos rondjes rijden om comfortabel hun keuze te maken. Om de dobberende dames een goed onderkomen te bieden werd tenslotte een gebouwtje neergezet waar koffie kon worden gedronken. Een HAP: Huiskamer Aanloop Prostituees.

Noordelijk Zandpad en voormalig HAP vanonder de Rode Brug gezien.

Deze vorm van lichaamswerk trok natuurlijk toch wel een ander soort publiek dan een yoga studio met kruidenthee. Ook de eigenaren die al dat fraais faciliteerden waren niet van het slag dat elk jaar een buurtbraderie met springkussens organiseert. Al met al leidde dat ertoe dat het Zandpad in 2013 definitief gesloten werd.

De resten van die romantische infrastructuur zijn beslist indrukwekkend te noemen. De lange rij elekriciteitskastjes, de twee keerlussen en zinloze lantarenpalen vormen een spectaculaire prostitutieruïne die getuigt van de gulle gemeentelijke ondersteuning. Klap op de vuurpijl is natuurlijk het voormalige HAP. De traditionele penetratie-thematiek van deze plek is niet helemaal doorgesneden: Hij heeft een tweede leven gekregen als GGD-priklocatie. Een toekomst als trouwlocatie zit er waarschijnlijk niet in.

De boten zijn allemaal verwijderd. Aan de Vechtoever resteren alleen nog wat slappe nadruppelende pijpen. Ze maken op tastbare wijze duidelijk dat dit zelfstandig naamwoord hier ooit een werkwoord was.

---

.