De hemel is blauw, het strand is geel en de bezoekers zijn bruin. Niet door de zon maar uit overtuiging. In Prora kon de Übermensch met een krappe beurs op staatskosten van het leven genieten.Dat werd mogelijk gemaakt door de KDF. Kraft durch Freude. De Nazi’s richtten deze organisatie op met het doel gehoorzame arbeiders op een welverdiende vakantie te sturen.
Een soort spiegelbeeld van een concentratiekamp dus. Voorwaarden waren gehoorzaamheid aan het regime en natuurlijk heel veel Kraft. Dat laatste om in mijnen en staalfabrieken ijverig te werken aan de herbewapening.
Die Kraft werd toen het later toch wat minder ging vooral gebruikt aan het front. Strikt genomen ook een soort door de staat georganiseerde vakantie. Kraft voor de economie werd nadien geleverd door dwangarbeiders. Die werden overigens niet op vakantie gestuurd.
Een klein gedeelte van het complex
Maar voor het zover was waren vakanties met de KDF een dolle boel! De KDF-Heime en zelfs een heus KDF Cruiseschip-de Wilhelm Gustloff– werden oorden van vertier die de buitenwereld moesten wat een tof arbeidersparadijs dat Derde Rijk wel was. Het niveau van het vermaak van het Herrenvolk had overigens bar weinig te maken met de geest Goethe en Beethoven. En ondanks de vreemde esotherische eetgewoonten van de Führer en zijn trawanten hadden Veganisten en abstinenten het er moeilijk. De Duitse vakantievierders zouden het niet graag horen, maar ze leken nog het meest op Engelse toeristen.
Prora was gigantisch, maar het werd nooit helemaal afgebouwd. Het grootse deel van het complex bleef in een staat van Rohbau. Het 4,5 km lange complex met 10 000 tweepersoonskamers werd nooit bezocht door toeristen. Na de oorlog viel het doek voor Prora. Omdat de verblijfruimtes niet al te comfortablel waren was de transformatie tot kazerne niet zo’n grote ingreep. Na goed af te zijn geleefd door de Russen en de NVA (Nationale Volks Armee-leger van de DDR) werd de betonnen reus na de Wende weer herontdekt en toegankelijk voor gewone burgers. Vooral op mensen die zich niet zo konden vinden in het massatoerisme oefende het ruïneuze comlex een geheimzinnige aantrekkingskracht uit. Tegenwoordig wordt daar verandering in gebracht: De betonnen reus is krachtig onder handen gehouden en heet nu Strandresort Prora. Volgens Booking.com: fantastisch.
Ruines van theater en de aanmeerplaats voor cruiseschepen
Was Prora nou slecht? Een schuldig gebouw? Het was vooral gewoon een megalomane faciliteit voor Wein, Weib en veel gezang. Gewoon bot toerisme dus. Er is wat dat betreft inhoudelijk niet veel veranderd. Groot verschil is dat dit gedrag zich nu naar het zuiden heeft verplaatst. Of dat vermaak plaats vindt in een dictatuur of het lokale en mondiale milieu verpest zal de gemiddelde bezoeker een zorg zijn.
Je kunt die collectieve volksverwennerij natuurlijk afdoen als een typisch 20e eeuws verschijnsel uit een tijdperk waarin autoritaire regimes en gedisciplineerd marcheren erg in zwang waren. Maar op de keper beschouwd heeft het toerisme van de gehoorzame massa’s in al zijn aspecten niet zo bar veel veranderingen ondergaan. Alleen heet het nu massatoerisme. En je kunt nu gelukkig bruin worden zonder Braun te hoeven zijn.
KDF-Bad Prora
Gebouwd: vanaf 1935. Architect Klementz Klotz ontwierp (geïnspireerd op Le Corbusiers Plan Obus) het 4,5 km lange complex met 10 000 kamers dat in een flauwe boog de baai volgt. Verder waren een theater, bioscoop, feestzaal en 2 golfslagbaden gepland waarvan alleen het theater gereed is gekomen. Ook werd een aanlegplaats voor cruiseschepen gerealiseerd.
Prora werd in de oorlog onder meer gebruikt voor het onderbrengen van ausgebombte burgers. Na de oorlog werd het gebruikt door Rode leger en NVA. Na de Wende diende het onder meer als jeugdherberg en asielzoekerscentrum. Tegenwoordig krijgt het een tweede leven als vakantieparadijs.
Plaats: Prora,( Insel Rügen), Duitsland
Troosteloos Optimisme 