Ravenna is wereldberoemd door zijn mozaïken. Tilburg niet. Dat is begrijpelijk, maar wel jammer.

Nergens werd het vooruitgangsgeloof namelijk zo zo in het katholicisme verankerd als in Station Tilburg. De mozaïeken bij de hoofdingang verbonden het banale woon en werk verkeer ondubbelzinnig met het vroege christendom. Alsof keizer Justinianus ook al de trein naar Ravenna had genomen. En wie het niet wilde zien kon het horen: de architect voegde ook nog een klokkentoren aan de reizigerskerk toegevoegd. Net als bij de vroeg christelijke kerken in Ravenna. Veel dichter bij de late oudheid kun je in Nederland niet komen. 

Het valt niet direct op hoe prachtig dit gemaakt is, maar dat mozaïek van gehaaste reizigers is een parel in de naoorlogse stationsarchitectuur die verder meestal uitblinkt in grauw grindbeton en nauwe gangen waar altijd de geur van zweet en tabak lijkt te hangen. 

Dat was allemaal ruimschoots aanwezig in Tilburg. De NS bouwde na de opening in 1965 vlijtig verder zodat het station de bekende ratjeltoe van alle stijlen werd waaraan het bedrijf haar reizigers vanaf 1965 blootstelde. Blauw&geel in alle denkbare materialen en combinaties. De commercie deed de rest.

Na de verbouwing in 2013 werd het station omgevormd tot een eigentijdse banale consumptietempel die alleen heil belooft aan wie veel consumeren. De mozaïeken zijn er nog, maar je passeert ze enkel als je de ruim bemeten eethal hebt bezocht. Reizen is bijzaak. consumeren heiligt!

Station Tilburg werd in 1965 geopend en is van de hand van architect Koen van der Gaast (1923-1993). Het verving het oude gebouw, niet omdat dit verwoest was, maar omdat het spoor op een talud werd gelegd. Het station is opvallend door het dak dat dat uit een aan een stalen constructie van ‘hypparschalen’ bestaat die het de bijnaam kroepoekdak bezorgden. Sinds 2013 wordt het ingrijpend gerenoveerd. Het bijzondere uiterlijk wordt daarbij behouden, maar de stationspassages en hoofdingang zijn verlegd. Daardoor zijn de bijzondere gedegradeerd naar de zijingang. Even zoeken, maar beslist de moeite waard.

Station Eindhoven. Een stenen kalmeringspil.

Het station Eindhoven is een typisch wederopbouwproduct, maar het is geen zielloze functionalistische doos. Integendeel. Dat zie je meteen als je naar buiten loopt. Even doorlopen, omdraaien, en… Meneer Philips als verdwaasde bejaarde in brons op een keurig verzorgd…

Lees verder

Station Nijmegen-deel I

Het station van Nijmegen lijkt in een permanente staat van onvoltooidheid te verkeren. Dat is niet vreemd, want eigenlijk is het samengesteld uit ongeveer drie gebouwen. Eentje uit 1894, een tweede uit 1954 en nog bijna twee uit 1973…

Lees verder

Regenboogroute A12. De Nachtwacht van het vaderlandse wegverkeer.

De Regenboogroute heeft niets te maken met Greenpeace en diversiteit. Evenmin is het een verwijzing naar de ark van Noach. Integendeel zelfs. De Regenboogroute is innig verbonden met het autoverkeer en geeft de A12 een beetje glans. Het is…

Lees verder